وبلاگ آموزشی خبری کامپیوتر

صورت کلی مسئله این است که LED های موجود در حقیقت همان LCD پنلهای معمولی هستند

به زبان ساده فقط به جای لامپهای CCFL که به عنوان بک لایت یا نور پس زمینه از آنها در LCD ها استفاده می شد از چندین LED استفاده می شود که علاوه بر پائین آوردن مصرف انرژی در پنلها از آنها استفاده می شود

از آنجایی که کنترل شدت نور در LED ها به عنوان بک لایت راحت تر از مجموعه لامپهای CCFL و صفحه یکدست کننده نور است می توان مشکی عمیق تری را در پنلهایی که از این تکنولوژی به عنوان نور پس زمینه استفاده می کند تولید کرد ولی هر تکنولوژی به موازات دستاوردهایی که دارد یک سری نقاط ضعف هم خواهد داشت که از آن جمله می توان به عدم یکپارچگی پخش نور در تمام سطح پنل به طور یکدست و زاویه دید ضعیف تر نسبت به LCD های معمولی اشاره کرد.

در حال حاضر هر کدام از کمپانیهای سازنده LED که عمدتا سه کمپانی سونی , سامسونگ و ال جی هستند از تکنولوژی های منحصر به خود برای این پنلها استفاده می کنند که از جمله آنها می توان به تکنولوژی RGB LED سونی اشاره کرد که در سری X این کمپانی در سایزهای 46 و 55 اینچی مورد استفاده قرار گرفته و همانطور که از اسمش نیز پیداست به جای یک LED تک رنگ که قاعدتا سفید هم هست در آنها از سه LED سبز , آبی و قرمز استفاده شده که باعث ایجاد غنای رنگ بیشتر در این پنلها می شود ، از طرف دیگر کمپانیهای دیگری مثل سامسونگ و ال جی هم هر کدام از شیوه های مخصوص به خود برای تولید پنلهای LED استفاده می کنند که بنا بر ادعای آنها شیوه کار آمدتر و بهتری برای ارائه کیفیت تصویر می باشد

ولی نتیجه ای که تا به حال به دست آمده این است که مدل XBR8 سونی که در ایران به عنوان مدل X450 به فروش می رسد پنل موفق تری نسبت به سایر LED ها بوده هر چند که این پنل هم نقاط ضعف زیادی دارد

در مقایسه کلی میان LCD ها و LED ها می توان گفت که LED پنلها مشکی عمیقتری نسبت به LCD ها تولید می کنند ولی در عوض زاویه دید ضعیف تر و عدم وجود درخشش معروف LCD ها و یکپارچه و یکدست نبودن نور پس زمینه در صفحه نمایش که این مسئله به خصوص در محیطهای تاریک یا زیر نور معمول اتاقها ملموس تر است از نقاط ضعفی هستند که این تکنولوژی با خودش به ارمغان آورده

در این مطلب به بعضی از موارد مهمی اشاره شده است که باید درباره تلویزیونهای دارای کیفیت تصویر عالی (High-Definition) که به اختصار HD نامیده میشوند، دانست.

کیفیت تصاویر تلویزیونهای HD بسیار نزدیک به کیفیت فیلمی است که در سینما میبینیم. طبعا چنین کیفیتی سازندگان برنامه های تلویزیونی را به ساختن برنامه هایی با کیفیت عالی تصویر تشویق میکند.
در حال حاضر ساختن برنامه هایی با سیستم HD و برقراری یک کانالهای آزمایشیHD توسط شبکه هایی چون BBC و Sky و برنامه های متعدد دیگر در این زمینه، حاکی از توجه تهیه کنندگان به این فناوری است.
اما سوال اینجاست که با وجود اینکه مدتها از فناوری HD میگذرد، چرا تهیه کنندگان تلویزیونی تازه به فکر تولید برنامه هایی با کیفیت عالی افتاده اند؟ دلیل اصلی این موضوع، گرایش بیشتر افراد و خانواده ها به تلویزیونهایی با تصویر بزرگ است. همانطور که قبلا اشاره شد، هرچه تصویر تلویزیون در اندازه بزرگتر دیده شود، فقدان جزئیات و دقت در آن بیشتر به چشم میخورد.
اما آیا وضوح جزئیات تصویر لزوما نکته مثبتی است؟ کیفیت استاندارد تلویزیونی همواره ریزه کاریهای بسیاری را از چشم بینندگان پنهان کرده است و رسیدگی به این جزئیات، بودجه تولید بیشتری طلب میکند.
● بودجه بیشتر
فرض کنیم که در حال ساختن یک تبلیغ هستیم و یک تار مو روی پیراهن گوینده افتاده است. در صورتی که دوربین تصویر برداری بیش از حد عادی به این بخش از پیراهن او نزدیک نشود، این تار مو در تصاویر عادی دیده نخواهد شد.
اما در تلویزیونهای HD اینطور نیست. برای تولید یک فیلم HD همه چیز باید مرتب و منظم باشد. دکورها، گریم و لباسها همه باید مرتب و تمیز باشند زیرا "زیر ذره بین" قرار خواهند گرفت. و این به معنای استخدام گروه تولید حرفه ای تر و مصرف پول بیشتر است تا اینکه همه چیز بهتر به نظر برسد.
حتا زمانی که صحنه در طبیعت رخ دهد و افراد نیازی به گریم و آرایش نداشته باشند نیز، تصویربرداران تلویزیونی باید با دقت بیشتری از ابزار کار خود استفاده کنند زیرا دیگر تار بودن تصویر، تکانهای ریز دوربین و در کل هر لغزش کوچک، قابل تشخیص خواهد بود.
یک نکته مهم که باید قبل از خرید تلویزیون HD در ذهن داشته باشید، این است:
داشتن یک تلویزیون HD به این معنا نیست که هر تصویری در تلویزیون حتما بهتر دیده خواهد شد.
برنامه ای که واقعا در این تلویزیونها بهتر دیده میشود، برنامه ایست که با فناوری HD تولید شده باشد و یک استودیوی تلویزیونی برای ساختن چنین برنامه هایی باید پول فراوانی خرج کند و از دوربین گرفته تا لوازم گریم، همه را نو و مطابق این تکنولوژی تهیه نماید. پس قبل از اینکه پول زیادی بابت خریدن HDTV خرج کنید، حتما از وجود امکان تماشای برنامه تولید شده با این سیستم هم اطمینان حاصل کنید.
در غیر این صورت بودجه خود را برای خرید یک تلویزیون با لامپ تصویر معمولی اما با امکانات صدای بهتر صرف کنید. زیرا صدای فراگیر و استریو، مدتهاست که در تولید برنامه های تلویزیونی مورد استفاده قرار میگیرد و شما قطعا پس از خرید چنین تلویزیونی، تفاوت در صدا را به خوبی حس خواهید کرد.

تلویزیون های ال ای دی (نامی که شرکتهای سامسونگ، توشیبا، فیلیپس و ال جی از آن استفاده کرده اند) نام تلویزیون LCD است که بجای لامپ فلورسنت از سیستم نورافشانی LED استفاده می کندالبته این تلویزیون ها بطور 100 درصد LED نیستند و نباید این نام به آنها اطلاق شود. نمایشگرهای واقعی LED همچنان برای نمایشگرهای بزرگ در استادیوم ها و اهداف تجاری استفاده می شود.

- تصویر در LED بسیار روشن تر است و کنتراست بسیار بهتری دارد و نقاط سیاه در آن عمیق ترند.

- با سیستم نوردهی Edge-LED ضخامت آنها بسیار کم است، بطوریکه LED های موجود در بازار کمی بیش از 25 میلیمتر هستند! - آنها برق بسیار کمتری مصرف می کنند. در مقایسه بین LED و LCD هم سایز، مصرف برقشان 40 درصد کمتر است.

- طیف رنگ در آنها وسیع تر است بخصوص وقتی از تکنولوژی نوردهی RGB-LED استفاده شده باشد. - فرکانس تغییر تصویر در آنها بالاتر است.

- آلودگی محیط زیستی کمتری دارند. جالب است بدانید شرکت سونی اولین شرکتی بود که در سال 2005 این مدل تلویزیون خانگی را به بازار عرضه کرد.

تشخیص و ایجاد تمایز بین LCD که از طریق لامپ فلورسنت نوردهی می کند با LED که از دیودهای نورانی استفاده می کند بسیار مهم است آنقدر که در انگلستان شرکت سامسونگ در تبلیغاتش اجازه ندارد از لفظ LED TV استفاده کند مگر اینکه توضیحی درباره شیوه نوردهی در آن به بیننده بدهد.
در این تکنولوژی دیودهای پیشرفته و بسیار کوچکی در پشت پنل LCD گذاشته می شود. شرکت سونی در مدل سونی براویای خود در سپتامبر 2008 از این تکنولوژی استفاده کرد. امروزه استفاده از LED بخاطر افزایش عمر نمایشگر و صرفه جویی انرژی به صرفه تر از نمایشگرهای پلاسماست. همینطور در آنها از جیوه نیز استفاده نشده است و در آن از عناصر دیگری مانند گالیوم و آرسنیک استفاده شده است.

به دلیل وجود دیود نورانی که سرعت خاموش و روشن شدن در آن زیاد است، خاموش و روشن شدن تصویر در این نمایشگرها بسرعت انجام می گیرد و به لحاظ علمی کنتراست بهتری دارد. آنها می توانند وقتی LED خاموش است رنگ مشکی عمیق و وقتی روشن است، روشنایی بالایی ایجاد کنند.

یكی از این درایو‌ها كه در ایران هم وجود دارد، مدل DH-4B1S است كه به‌وسیله دو شركت Lite-On و Philips Lite-On Digital Solutions) Philips) تولید شده است.

حالا كه جنگ میان فرمت‌ها به پایان رسیده، خریداران می‌توانند با اطمینان بیشتری به سراغ درایو‌های Blu-ray بروند و از ظرفیت‌های بالای آن لذت ببرند. یكی از این درایو‌ها كه در ایران هم وجود دارد، مدل DH-4B1S است كه به‌وسیله دو شركت Lite-On و Philips ِ Lite-On Digital Solutions) Philips) تولید شده است.

این درایو‌نوری كه اندازه آن درست مانند دیگر درایو‌ها است، كاملاً با انواع دیسك‌های نوری قبلی سازگار بوده و قابلیت نوشتن روی دیسك‌های CD ،DVD (به جز DVD-RAM كه چندان هم عمومیت ندارد) و Blu-ray (به جز دیسك‌های دو لایه پنجاه گیگابایتی) را دارد.

سرعت نوشتن روی دیسك‌های Blu ray در این دستگاه 4X است و زمان دسترسی آن برای هر سه نوع دیسك CD ،DVD و Blu-ray حدود 160 میلی‌ثانیه است. LH-2B1S از طریق پورت SATA به مادربورد متصل می‌شود و مجهز به هشت مگابایت حافظه برای ذخیره اطلاعات مورد نیاز برای ضبط دیسك‌های Blu-ray است. در جلوی درایو‌ نوری سه چراغ قرار داده شده كه نشان‌دهنده نوع دیسك قرار داده شده درون درایو است (مثلاً با قرار دادن دیسك Blu-ray، دیود نوری آبی رنگ مربوط به آن روشن می‌شود).

درایور‌نوری LH-2B1S از فناوری Constant Linear Velocity) CLV) بهره می‌برد كه این فناوری باعث می‌شود اطلاعات به صورت یكنواخت در هنگام ضبط اطلاعات روی دیسك ذخیره شوند و خطای ضبط اطلاعات تا حد چشمگیری كاهش یابد.

برای استفاده از این درایو حداقل به windows 2000 SP4 و كامپیوتری با 512 مگابایت حافظه و پردازنده 2 گیگاهرتزی Pentium4 و یا معادل آن نیاز دارید. البته اگر بخواهید فیلم‌هایی را با كیفیت Full HD با استفاده از این درایو‌نوری ببینید نیاز به سیستمی با یك پردازنده قدرتمند، یك گیگابایت حافظه، كارت‌گرافیكی با توانایی نمایش دقت 1200×1920پیكسل و یك مانیتور یا تلویزیون با قابلیت پخش كیفیت HD خواهید یافت.

با در نظر گرفتن تمام موارد، Blu-ray هنوز یك فناوری گران‌قیمت است(حدود 300 دلار) و به نظر من تنها دلیل خرید درایوی با این قیمت، وجود یك تلویزیون HD و فیلم‌های آن است.

 مشخصات فنی

نوع درایونوری: Blu-Ray

حداکثر سرعت ضبط اطلاعات: CD)40X- (Blu-Ray)4X- (Blu-Ray)4X)

دیسک‌های قابل پشتیبانی: BD-R، BD-RE، BD-ROM و تمام فرمت‌های دیسک‌های نوری

نوع رابط و حافظه داخلی: 8 مگابایت - SATA

میانگین زمان دست‌یابی (میلی‌ثانیه): 160 (CD/DVD/Blu-ray)

گارانتی: سازگار

و کیفیت بالا، پشتیبانی از سه نوع دیسک نوری، فناوری CLV، وجود هشت مگابایت حافظه داخلی

معایب

قیمت بالا، عدم پشتیبانی از دیسک دولایه Blu-ray، زمان دسترسی زیاد برای دیسک‌های CD و DVD

DVD - RAM . روش دستیابی در این نوع  دیسک ها  بصورت تصادفی بوده و امکان خواندن و نوشتن اطلاعات بر روی آنان وجود خواهد داشت . رسانه ذخیره سازی فوق ، دارای ویژگی های زیر می باشد :
- برخلاف رسانه ذخیره سازی Tape که داده ها  بصورت ترتیبی خوانده می شوند ،در دیسک های  DVD-RAM ، داده ها نظیرهارد دیسک بصورت تصادفی خوانده می شوند.این نوع دیسک های DVD ، رسانه ای ایده آل بمنظور ذخیره سازی حجم بالائی از اطلاعات و Backup می باشند .
- می توان بیش از یکصد هزار مرتبه اطلاعات را بر روی آنان نوشت ( بازنویسی مجدد )
- عمر مفید آنان یکصد سال برآورد می شود .
- بمنظور خواندن و نوشته اطلاعات بر روی این نوع DVD ، می بایست از درایوهای DVD-R/RAM استفاده گردد .

علاوه بر هارد دیسک‌هایی که در بازار برای عموم عرضه شده‌اند، گونه‌های دیگری نیز تولید می‌شوند که برای کاربری‌های مختلف، مشخصه‌های ویژه‌ای دارند.

دور در دقیقه (RPM )
اساس کار هارددیسک‌ها برای ذخیره‌سازی و بازیابی اطلاعات بر رفتار قطعات مکانیکی پلاتر و هد استوار است. ناگفته نماند که مشکلات اصلی هارددیسک‌ها که هم‌اکنون ضعف بزرگ این قطعات شمرده می‌شوند با این دو بخش در ارتباط است. پلاتر قطعه‌ای دایره‌ای شکل است که سطوح بالا و پایین آن محل قرارگیری داده‌ها هستند.

هر هارددیسک به ‌طور معمول دو برابر تعداد پلاترهای خود، هد خواندن و نوشتن یکی برای رو و یکی برای زیر پلاتر دارد. شیوه کار این‌چنین است که جناب پلاتر با سرعتی مشخص می‌چرخد و هد خواندن و نوشتن نیز سطح دیسک را همانند برف پاک‌کن جارو می‌کند. این را نیز می‌دانید که سطح هر دیسک به‌ صورت فرضی به دایره‌های متحدالمرکز تقسیم می‌شود. این دایره‌ها توسط شعاع‌های منظمی که به‌ صورت فرضی از مرکز پلاتر رسم می‌شوند به ‌بخش‌های منظم تقسیم و در واقع داده‌ها در این بخش‌ها ذخیره می‌شوند. این جناب هد برای دسترسی به بخش‌هایی که در لبه پلاتر (دایره بیرونی) قرار دارند باید زمان بیشتری را منتظر بماند، ‌از این‌رو محور مرکزی هارددیسک با سرعتی بیشتر می‌چرخد تا زمان دسترسی به داده‌ها افزایش یابد. مشهود است که هرچه سرعت گردش پلاتر یا محور مرکزی بیشتر باشد، زمان دسترسی به داده‌ها توسط هد خواندن و نوشتن کاهش خواهد یافت. هارددیسک‌ها از منظر سرعت گردش محور مرکزی در پنج گروه ۴۲۰۰، ۵۴۰۰، ۷۲۰۰، ۱۰ و ۱۵ هزار دور در دقیقه قرار می‌گیرند. هارددیسک‌های کوچک‌اندام ۸/۱ و ۵/۲ اینچی که بیشتر در دستگاه‌های قابل‌حمل مانند دستگاه‌های پخش موسیقی و لپ‌تاپ‌ها استفاده می‌شوند از سرعت ۴۲۰۰ و ۵۴۰۰ دور در دقیقه پشتیبانی می‌کنند و برخی نمونه‌های جدید از سرعت ۷۲۰۰ دور در دقیقه بهره می‌برند. هارددیسک‌هایی که شما با آن آشنا هستید با سرعت ۷۲۰۰ دور در دقیقه می‌چرخند و هارددیسک‌های حرفه‌ای نیز با سرعت‌های ۱۰ و ۱۵ هزار دور در دقیقه گردش می‌کنند.

بافر به عنوان حافظه موقت
حتم دارم می‌دانید که برخی اوقات هارددیسک قادر به انجام سریع تمامی دستورات و داده‌هایی که از سوی مادربرد صادر و ارسال می‌شود نیست. از این‌رو حافظه سریعی از جنس RAM روی برد کنترلی هارددیسک نصب می‌کنند تا فرصتی در اختیار هارددیسک برای انجام دستورالعمل‌های مختلف قرار دهد. هرچه اندازه این حافظه که بافر خوانده می‌شود بیشتر باشد کارایی کلی هارددیسک افزایش خواهد یافت. اندازه بافر رابطه مستقیمی با ظرفیت و کاربری هارددیسک دارد، برای مثال، میزان بافر هارددیسک‌های بندانگشتی ۸/۱ و ۵/۲ اینچی با ظرفیت‌های ۸۰ تا ۱۶۰ گیگابایت، ۲ مگابایت است. بافر مدل‌های ۵/۳ اینچی کنونی بین ۸ تا ۳۲ مگابایت با توجه به ظرفیت هارددیسک متغیر است. به‌ طور حتم استفاده از بافر حجیم‌تر در ظرفیت‌های برابر هارددیسک توصیه می‌شود.

رابط PATA ، SATA و غیره!
این هارددیسک‌ها بالاخره یک‌جوری باید به مادربرد وصل شوند و داده‌ها را مبادله کنند. هارددیسک‌های معمولی از رابط‌های Parallel ATA یا همان IDE قدیمی و رابط جدید Serial ATA استفاده می‌کنند. نسل رابط‌های PATA چند وقتی است که سرآمده و تمامی مدل‌های جدید از رابط SATA پشتیبانی می‌کنند. رابط‌های مورد استفاده توسط هارددیسک‌های حرفه‌ای قدری متفاوت است. این مدل‌ها از سه نوع رابط SCSI ، Fiber Channel و SAS استفاده می‌کنند. رابط SAS جدیدترین و مقرون به‌صرفه‌ترین رابط کنونی است!
این را نیز گفته باشم که هر کدام از رابط‌های ذکر شده، شامل گونه‌های مختلفی هستند. برای مثال، رابط SATA خود شامل دو گونه SATA ۱۵۰ MB و SATA ۳۰۰ MB است که به SATA و SATA ۲ معروف شده‌اند. این را نیز گفته باشم که مادربردهای عام فقط از رابط‌های SATA و PATA پشتیبانی می‌کنند و رابط‌های SAS ، SCSI و Fiber Channel فقط روی مادربردهای حرفه‌ای عرضه می‌شوند!
این را هم بیافزایم که ارتباط مستقیمی بین نوع رابط‌ها و ظرفیت هارددیسک وجود دارد. هارددیسک‌های عام در ظرفیت‌های ۱۶۰، ۲۵۰، ۳۲۰، ۵۰۰، ۶۴۰، ۷۵۰ و ۱۰۰۰ گیگابایت تولید می‌شوند. این در حالی است که هارددیسک‌های حرفه‌ای در ظرفیت‌های ۳۶، ۷۴ و ۱۶۰ عرضه می‌شوند. در هارددیسک‌های عام، ظرفیت اهمیت دارد و در هارددیسک‌های حرفه‌ای، سرعت مورد توجه است.

تعداد پلاتر
یک نکته خیلی ظریف در وادی هارددیسک‌ها وجود دارد که کمتر مورد توجه قرار گرفته است. هر هارددیسک از تعدادی پلاتر تشکیل می‌شود. در حال حاضر ظرفیت پلاترها بین ۲۰۰ تا ۲۵۰ گیگابایت متغیر است. از این‌رو برای تولید هارددیسک یک ترابایتی لازم است از ۴ پلاتر ۲۵۰ گیگابایتی یا ۵ پلاتر ۲۰۰ گیگابایتی استفاده شود. هرچه تعداد پلاترهای هارددیسک به‌ عنوان یکی از اجزای مهم مکانیکی افزایش یابد، احتمال بروز مشکل نیز افزایش خواهد یافت. از این‌رو سازندگان هارددیسک تلاش می‌کنند تراکم ذخیره‌سازی داده‌ها را افزایش دهند تا از تعداد پلاترهای کمتری در ساخت هارددیسک استفاده شود. تا همین یک ماه پیش شرکت Samsung با تولید پلاترهای ۳۳۴ گیگابایتی رکوددار حجیم‌ترین پلاتر بود، اما Western Digital با تولید پلاتر ۵۰۰ گیگابایتی رکورددار کنونی بازار است. به ‌همین دلیل تولید هارددیسک‌های پرظرفیت با پلاترهای متراکم امکان‌پذیر خواهد شد. شما نیز به‌ عنوان خریدار باید دقت داشته باشید که از هارددیسک‌هایی استفاده کنید که از تعداد کمتری پلاتر استفاده می‌کنند!

و اما بعد...
علاوه بر مواردی که در بالا به آن‌ها اشاره شد،‌ هارددیسک‌ها مشخصات فنی دیگری مانند تکنولوژی محافظت از پلاتر در برابر ضربات، تکنولوژی ثبت صحیح داده‌ها، الگوریتم مرتب‌سازی کارآمد داده‌ها (NCQ ) و غیره را دارند که در فرصتی دیگر درباره آن‌ها صحبت خواهیم کرد. شرکت‌های سازنده، خانواده‌های مختلفی را روانه بازار می‌کنند که خریدارجماعت باید با مشخصات آن‌ها آشنا شود تا انتخابی صحیح داشته باشد. در این نوشتار بیشتر به کلیات پرداختیم و در نوبت‌های آتی بحث‌ها را به شکلی جدی‌تر دنبال خواهیم کرد.