وبلاگ آموزشی خبری کامپیوتر

دستور Alter :

از دستور Alter برای اضافه کردن يا حذف کامل يک ستون از يک جدول موجود در پايگاه داده استفاده می شود .

1 ) اضافه کردن يک ستون :

برای اضافه کردن يک ستون ( فيلد ) جديد به يک جدول موجود از دستور کلی زير استفاده می شود :

Alter Table  نام جدول
Add  نوع داده ستون   نام ستون

مثال : اضافه کردن يک ستون جديد به نام Age به جدول Students :

2 ) حذف ستون :

برای حذف يک ستون از يک جدول موجود به روش زير عمل می شود :

Alter Table  نام جدول
Drop COLUMN   نام ستون

مثال : حذف فيلد Age از جدول Students :

دستور Drop :

از اين دستور برای حذف يک جزء در محيط پايگاه داده استفاده می شود .

1 ) حذف انديس Drop Index :

از اين دستور برای حذف يک انديس موجود در يک فيلد جدول استفاده می شود . شکل کلی اين دستور به شرح زير است :

Drop Index   نام انديس  On  نام جدول
مثال : Drop Index Rowup On Students ;

2 ) حذف جدول يا پايگاه داده Drop DataBase Or Table :

از اين دستور برای حذف يک جدول در پايگاه داده يا يک پايگاه داده به صورت کامل استفاده می شود .
دستور حذف جدول :

Drop Table   نام جدول
مثال : Drop Table Students ;

دستور حذف پايگاه داده :

Drop DataBase   نام پايگاه داده
مثال : Drop DataBase UniverCity ;

* نکته مهم : برای حذف کليه اطلاعات موجود در يک جدول بدون حذف ستون های آن از دستور زير استفاده می شود :

Truncate Table   نام جدول
مثال : Truncate Table Univecity ;

اين دستور باعث خالی شدن جدول از اطلاعات می شود ، بدون اينکه خود آن و ساختارش تغييری کند .

دستور Create :

دستور Create برای ايجاد يک جزء جديد در سيستم های پايگاه داده مورد استفاده قرار می گيرد .

1 ) ايجاد يک پايگاه داده Create a DataBase :

برای ايجاد يک پايگاه داده جديد از دستور زير استفاده می شود :

Create DataBase   نام پايگاه داده
مثال : Create DataBase   UniverCity

2 ) ايجاد يک جدول Create a Table :

برای ايجاد يک جدول جديد در پايگاه داده از دستور زير استفاده می شود . برای ایجاد يک جدول 3 عامل اصلی را بايد در نظر گرفت :

1. تعيين يک نام منحصر به فرد برای جدول .
2. تعيين تعداد ستون های ( فيلد ها ) جدول و نام آنها .
3. تعيين نوع داده ای ستون های جدول و اندازه آنها در صورت نياز .

شکل کلی دستور ايجاد جدول به صورت زير است :

Create Table   نام جدول
{
   نوع داده ستون 1   نام ستون 1 ,
   نوع داده ستون 2   نام ستون 2 ,
   نوع داده ستون 3   نام ستون 3 ,
... ;
}
مثال :
Create Table   Students
{
    Student ID   Numeric (8) ,
    Name   Char (15) ,
    Family   Char (15) ,
... ;
}

نکته 1 : نوع داده انتخابی برای ستون ها ، بايستی يکی از انواع داده ای مجاز در SQL باشد . برای فيلد های که می خواهيد حداکثر طول مجاز را تعيين کنيد ، می توانيد مقدار آنرا در پرانتز جلوی نام نوع داده فيلد ذکر کرد .
مثال : نوع داده ای کاراکتر با حداکثر طول 15 کاراکتر :

Name Char (15) ;

3 ) ايجاد يک انديس Create Index :

از اين دستور برای ايجاد انديس در ستون های جدول استفاده می شود .
در يک جدول می توان برای يک يا چند ستون جدول انديس ايجاد کرد ، که اين انديس ها باعث بالا رفتن سرعت جستجو در رکوردهای جدول مي شود .
انديس يک شماره است که به هر سطر جدول اختصاص داده می شود و معمولا از صفر شروع می شود . انديس ها از ديد کاربر مخفی هستند و هر انديس يک نام منحصر به فرد دارد .
شکل کلی ايجاد يک انديس به صورت زير است :

Create Index  نام انديس
On   نام جدول ( نام فيلد مورد نظر )ن

مثال :  Create Index Rowup
On Students ( Student ID ) ;

نکته 1 : در صورت آوردن واژه Unique قبل از واژه Index در دستور فوق ، باعث ايجاد يک شماره منحصر به فرد برای هر رکورد در ستون جدول می شود ، به اين معنی که هيچ در رکوردی دارای انديس های يکسان نخواهند بود .
نکته 2 : انديس ها به صورت پيش فرض صعودی ( از کم به زياد ) هستند ، برای ايجاد يک انديس با ترتيب بر عکس ( از زياد به کم ) بايد بعد از نام فيلد در پرانتز ، عبارت DESC ذکر شود .
نکته 3 : برای ايجاد يک انديس برای بيش از يک فيلد ، بايد نام فيلد های مورد نظر را به ترتيب در پرانتز بعد از نام جدول وارد کرد .

مثال :  Create Index Rowup
On Students ( Student ID , Name , Family ) ;

دستور Unoin :

از دستور Union برای ترکيب و ادغام دو يا چند ستون مختلف از 2 يا چند جدول و نشان دادن آنها در يک ستون مشترک استفاده می شود .
در اين دستور ، نوع داده ای ستون های انتخاب شده برای ترکيب بايد يکسان باشند . دستور Union در هنگام ترکيب فيلد ها ، در صورت برخورد با مقادير تکراری آنها را حذف کرده و از هر مقدار يک نمونه را نمايش می دهد . برای مشاهده تمام مقادير ، حتی مقادير تکراری بايد از دستور Union ALL استفاده کرد .
شکل کلی استفاده از اين دستور به صورت زير است :

SQL Statment 1 ( نام فيلد 1 اتخابی )
Union
SQL Statment 1 ( نام فيلد 2 اتخابی )

مثال : شماره دانشجويی ، دانشجويانی را بدهيد که يا دانشجوی رشته نرم افزار بوده يا در درس زبان تخصصی با کد 1013 ثبت نام کرده اند :

توجه : می توان دستورات Select تعريف شده در دستور Union را تا حد نياز گسترش د اد . به عبارت ديگر هر دستور مجاز Select در اين قسمت قابل تعريف است . برای مثال می توان در دستورات Select تعريف شده ، جدول ها را به هم پيوند داد و فقط يک ستون خروجی توليد کرد و سپس آن را با ستون طرف ديگر پيوند زد .
نکته : می توان در دستور Union بيش از يک ستون مجزا را تعريف کرد . فقط بايد تعداد ستون های و ترتيب نوع داده ای ستون های تعريف شده يکسان باشند . برنامه مقادير ستون ها را به ترتيب با هم پيوند می دهد .

مثال : شماره دانشجويي ، نام و نام خانوادگی دانشجويانی را بدهيد که در رشته سخت افزار تحصيل کرده  يا حداقل يک  درس از نوع نظری را انتخاب کرده باشند :

Select های تو در تو :

می توان در درون يک دستور Select ، دستور Select ديگری را تعريف کرد . در اين حالت ابتدا دستور Select درونی اجرا شده و نتايج مورد نظر خود را که سطرهايی از جدول مربوط به آن هستند را استخراج کرده و آنرا به Select بيرونی انتقال می دهد . سپس Select بيرونی نيز اجرا شده و نتايج استخراجی خود را با استفاده از فيلد مشترک بين 2 جدول با سطرهای Select درونی پيوند زده و سطرهای مطابق با شروط تعيين شدهخ را نمايش می دهد .
از حالت Select های تو در تو برای پيوند جدول ها استفاده می شود و برای زمانی مناسب است که بخواهيم ستون های خروجی در دستور Select فقط از يک جدول که در بيرونی ترين Select تعريف شده اند ، نمايش داده شوند .
نکته : به تعداد دستورات Select تو در تو ، سطح آن می گويند .

Select های 2 سطحی :

در اين حالت يک دستور Select در درون دستور Select ديگری تعريف می شود و برای پيوند 2 جدول با استفاده از فيلد مشترک استفاده می شود . نتايج خروجی فقط می تواند شامل سطرهای از جدول Select بيرونی باشد .
شکل کلی پيوند 2 جدول بااستفاده از Select 2 سطحی به صورت زير است :

Select  نام ستون های مورد نظر برای نمايش از جدول بيرونی
From  نام جدول 1
Where  نام فيلد مشترک 2 جدول  IN  ( Select  نام فيلد مشترک 2 جدول
                                                       From  نام جدول 2
                                                       Where شرط ها ... ) ;

مثال های قسمت های قبل پيوند جدول ها را با استفاده از Select های تو در تو بازنويسی می کنيم .
مثال : نام و نام خانوادگی دانشجويانی را ارائه دهيد که در ترم 1 سال تحصيلی 85 - 86 ، درس با کد 1012 را انتخاب کرده اند :

نکته : تفاوت اين حالت با مثال های قبلی در اين است که ستون های نمايش داده شده فقط از يک جدول ( جدول Select بيرونی ) نمايش داده می شوند .

مثال : نام دروسی را ارائه دهيد که دانشجو با شماره دانشجويي 10254861 انتخاب کرده است :

Select های 3 سطحی :

در اين حالت 3 دستور Select به صورت تو در تو تعريف شده اند و برای پيوند 3 جدول به صورت 2 به 2 و با استفاده از فيلد های مشترک استفاده می شود . نتايج خروجی فقط می تواند شامل ستون هايي از بيرونی ترين Select تعريف شده باشد . در اين حالت از جدول دوم برای پيوند جدول های 1 و 3 استفاده می شود .
شکل کلی پيوند 3 جدول با استفاده از Select های 3 سطحی به صورت زير است :

Select   نام ستون های مورد نظر جهت نمايش از جدول 1
From  نام جدول 1
where   نام فيلد مشترک جدول 1 و 2  IN ( Select  نام فيلد مشترک جدول 1 و2
                                                            From  نام جدول 2
                                                            Where  نام فيلد مشترک جدول 2 و 3  IN ( Select   نام فيلد مشترک جدول 2 و 3
                                                                                                                        From   نام جدول 3
                                                                                                                        Where  بقيه شرط ها ... )) ;

مثال : نام و نام خانوادگی دانشجويانی را ارائه دهيد که حداقل يک درس از نوع نظری را انتخاب کرده باشد :

دستور Join :

از دستور Join نيز همانند قسمت قبلی ( پيوند جدول ها ) ، برای پيوند جدول ها در پايگاه داده ها استفاده می شود . تمام شرايط و ضوابط ذکر شده در قسمت قبل در مورد دستور Join نيز صادق است . به عبارت ديگر دستور Join روشی متفاوت برای پيوند جدول هاست که همان خروجی را توليد می کند .
برای پيوند جدول ها با استفاده از دستور Join ، از روش کلی زير استفاده می شود :

Select  نام ستونهای مورد نظر جهت نمايش از هر 2 جدول
From  نام جدول 1
Inner Join   نام جدول 2
On  برابر قرار دادن فيلدهای مشترک 2 جدول با هم
Where  بقيه شرط ها  ;

برخی از مثال های قسمت قبل را با دستور Join باز نويسی می کنيم .
مثال : نام و نام خانوادگی دانشجويانی را ارائه دهيد که در ترم 1 سال تحصيلی 85 - 86 ، درس با کد 1012 را انتخاب کرده اند :

مثال : نام دروسی را ارائه دهيد که دانشجو با شماره دانشجويی 10254861 انتخاب کرده است :

پيوند جدول ها :

تا اين قسمت تمام مثال ها و مسئله هايی که در SQL به آنها پاسخ داديم ، مسئله هايی بودند که اطلاعات ما فقط از يک جدول استخراج می شد . اما در برنامه نويسی واقعی پايگاه داده ها ، ما مجبور هستيم که اطلاعات خود را از بيش از يک جدول استخراج کنيم . در اين حالت ما ابتدا بايد جدول هايی که می خواهيم اطلاعات را از آنها استخراج کنيم ، با هم پيوند دهيم . هدف از ايجاد اين ارتباط تلفيق اطلاعات در جدول ها و چاپ اطلاعات مورد نظر در خروجی است .

مفاهيم اوليه :

برای پيوند دادن جدول ها ابتدا بايد چند مفهوم زير را بشناسيم :

1. کليد اصلی : فيلد کليد اصلی در يک جدول ، فيلدی است که شرايط زير را داشته باشد :
   1. مقدار آن برای هر نمونه رکورد ( سطر ) منحصر به فرد و غير تکراری باشد . به عبارت ديگر هيچ 2 رکوردی در يک جدول در اين فيلد مقدار يکسان نداشته باشد . کليد اصلی وجه تمايز 2 نمونه رکورد مختلف در يک جدول است .
   2. طول مقادير آن حدامکان کوتاه باشد .
   نکته : يک جدول می تواند بيش از يک کليد اصلی داشته باشد .
   مثال : فيلد شماره دانشجويی در جدول Student کليد اصلی است . هيچ دو دانشجويی نمی توانند دارای شماره دانشجويی يکسان باشند .
2. کليد خارجی : کليد خارجی ، فيلدی است که در يک جدول کليد اصلی و در جدول ديگر به تنهايی کليد اصلی نباشد . از کليد خارجی برای ارتباط يک به چند 2 جدول با هم استفاده می شود .

شرط ارتباط 2 جدول :

برای ارتباط بين جدول ها بايد شرط های زير برقرار باشد . بايد قبل از طراحی پايگاه داده و جدول های آن موارد زير را جهت ارتباط جدول های مورد نظر رعايت کرد .

1. وجود فيلد مشترک دقيقا از يک نوع و يک سايز .
2. فيلد مشترک در يکی از جدول ها کليد اصلی و در جدول ديگر کليد خارجی باشد .

معرفی 2 جدول ديگر :

از اين به بعد ما در مثال های خود از 2 جدول ديگر به غير از جدول Student ، به نام های Courses ( درس ها ) و Selection ( انتخاب واحد ) به شرح زير استفاده می کنيم :

نکته مهم : در تمام مثال های قبلی ، ما در دستور Select فقط نام ستون ها را به تنهايی ذکر می کرديم ، زيرا در آن زمان ، اطلاعات ما فقط از يک جدول استخراج می شد . اما در هنگام پيوند دو جدول و استفاده از چند جدول در دستور Select بايد نام ستون را به همراه نام جدول مربوط به آن ذکر کرد . اين کار 2 دليل اصلی دارد :

1. باعث تمايز ستون های مشترک در جدول ها از هم می شود و مشخص می کند که هر ستون مربوط به کدام جدول است .
2. باعث خوانايی و دقت بيشتر برنامه می شود .

شکل کلی اين دستور به صورت زير است :

نام ستون . نام جدول

مثال : انتخاب ستون StudedntID از جدول Student :
Student.StudentID

مثال های پيوند جدول ها :

در اين قسمت با ارائه چندين مثال ، انواع حالت های مختلف پيوند جدول ها را بررسی می کنيم . از داده های موجود در جداول زير برای مثال ها استفاده می کنيم :
توجه : جدول انتخاب واحد نشان دهنده اين است که هر دانشجو چه واحدهای درسی را در چه ترم و سال و با چه نمره ای گذارنده است .

شکل کلی پيوند 2 جدول برای استخراج اطلاعات به صورت زير است :

Select  نام ستون های مورد نظر برای نمايش
From  نام جدول ها
where  برابر قرار دادن فيلدهای مشترک 2 جدول
And  بقيه شرط های مورد نظر ;

در اين حالت ابتدا در دستور Select نام ستون هايی که از 2 جدول می خواهيم نمايش دهيم را تعيين می کنيم . سپس نام 2 جدول را در مقابل دستور From نوشته و در اولين شرط دستور Where نام فيلد مشترک را از هر 2 جدول نوشته و آنها را برابر هم قرار می دهيم . اين شرط ، شرط برقراری پيوند و تلفيق اطلاعات 2 جدول است . در ادامه هم می توان شرط های ديگری را برای استخراج اطلاعات تعيين کرد . در مثال های زير اين مسئله را بررسی می کنيم :

مثال : نام و نام خانوادگی دانشجويانی را ارائه دهيد که در ترم 1 سال تحصيلی 85 - 86 ، درس با کد 1012 را انتخاب کرده اند :

مثال : نام دروسی را ارائه دهيد که دانشجو با شماره دانشجويی 10254861 انتخاب کرده است :

مثال : نام و نام خانوادگی دانشجويانی را ارائه دهيد که درس با کد 1013 در سال تحصيلی 84 - 85 را با نمره بالاتر از 15 گذارنده اند :

پيوند بيش از 2 جدول به هم :

گاهی اوقات لازم است که اطلاعات مورد نياز ما از 3 جدول يا بيشتر استخراج شود . در اين حالت بايد کليه جدول ها را به هم پيوند دهيم به اين صورت که معمولا از يک جدول سوم برای پيوند 2 جدول ديگر استفاده می شود و 2 به 2 جدول هايی که با هم فيلد مشترک دارند را با ذکر شرط پيوند در دستور Where به هم پيوند می دهيم . سپس بقيه شروط دلخواه را نيز ذکر می کنيم .
شکل کلی اين حالت به صورت زير است :

Select  نام ستون های مورد نظر از جدول ها
From   نام تمام جدول ها
Where  برابر قرار دادن فيلد مشترک جدول های 1 و 2
AND  برابر قرار دادن فيلدهای مشترک جدول های 2 و 3
AND ... ;

مثال : نام و نام خانوادگی دانشجويانی را بدهيد که حداقل يک درس از نوع نظری را انتخاب کرده باشند :

ويژگی Alias :

همانطور که در تمام مثال های ذکر شده از دستور Select مشاهده کرديد ، نام يا عنواني که در بالای هر ستون در خروجی نمايش داده می شود ، همان نام فيلد مربوط به داده در جدول اصلی پايگاه داده است . گاهی اوقات تمايل بر اين است که اين نام را تغيير دهيم ، يا در مواردی که در بخش توابع SQL خواهيم ديد ، يک ستون جديد ايجاد می کنيم که بايد نامی برای آن تعيين شود . از ويژگی Alias برای در نظر گرفتن يک نام مستعار و مجازی برای قرار گرفتن در بخش عنوان هر ستون در خروجی دستور Select استفاده می شود .
شکل کلی اين دستور به صورت زير است :

Select   نام فيلد   As    عنوان ( Alias )    From  نام جدول

مثال : از جدول Student نام و نام خانوادگی دانشجويان رشته نرم افزار را بر حسب حروف الفبا در 2 ستون تحت عنوان های " نام " و " نام خانوادگی " نمايش دهيد :

نکته مهم : می توان بر روی مقادير ستون هايی که داده عددی دارند ، عمليات رياضی ( مثل ضرب ، تقسيم و ... ) انجام داده و سپس نتايج محاسبات را در يک ستون جديد با عنوان دلخواه تعيين شده توسط ويژگی Alias در خروجی دستور Select نمايش داد .در اين حالت ستون يا ستون های به جدول خروجی اضافه می شود .
در اين ارتباط مثالی را ذکر می کنيم :

مثال : فرض کنيد جدولی داريم به نام Books ، که در آن مشخصات چند کتاب مختلف قرار دارد . در اين جدول قيمت کتاب ها به دلار است و ما می خواهيم قيمت کتاب ها را در يک ستون جديد به تومان مشاهده کنيم . در اين به روش زير عمل می کنيم :

دستور Between ... And :

اين دستور برای انتخاب اطلاعات در يک محدوده خاص ، در بين دو مقدار تعيين شده استفاده می شود . اين مقادير می تواند از نوع عددی ، متن يا تاريخ باشد . ( بايد نوع مدنظر با نوع داده ای فيلد های استفاده شده در دستور يکسان باشد ).
شکل کلی اين دستور به شکل زير است :

Select نام فيلدهای مورد نظر برای نمايش From نام جدول
Where نام فيلد مورد نظر
Between  مقدار 1  And  مقدار 2

نکته : در مورد داده های متنی ، ترتيب قرار گيری حروف الفبا مد نظر برنامه است .

مثال : از جدول Student مشخصات دانشجويانی را ارائه دهيد ، که نام خانوادگی آنها بين دو مقدار احمدی و حسينی باشد . در ضمن خروجی بر حسب نام خانوادگی به ترتيب حروف الفبا مرتب باشد :

نکته : قرار گرقتن خود رکوردهای 2 مقدار تعيين شده در خروجی دستور Select ، بسته به نوع برنامه پايگاه و مديريت آن دارد . در برخی از پايگاه های داده رکوردهای هر 2 مقدار ابتدا و انتها نمايش داده می شود و در برخی هم فقط يکی از آنما نمايش داده می شود .

نکته : برای نمايش اطلاعات خارج از محدوده تعيين شده از يک عملگر NOT قبل از دستور Between ... And استفاده می شود .
مثال : از جدول student مشخصات دانشجويانی زا ارائه دهيد که نمره آنها خارج از محدوده 12 تا 15 باشد . در ضمن مقادير خروجی بر حسب نام خانوادگی به ترتيب حروف الفبا مرتب باشد :